Johan Clarysse

Lezingen

Een lezing kan de vorm aannemen van een vertelling, een voorleesmoment, een interview of een combinatie van dat alles. Steeds ook met ruimte voor interactie met het publiek. Op aanvraag kan de talige insteek van een lezing afgewisseld worden met muzikale soundscapes van zijn neef Wout Clarysse, die een aantal composities schreef bij enkele van zijn gedichten. 

Bij het voordrachtgedeelte kiest de auteur ervoor de gedichten te projecteren zodat ze langer doordringen. Soms leest hij om diezelfde reden een gedicht een tweede maal voor en vraagt hij het publiek waarover dit gedicht volgens hen gaat, welk beeld hen treft, welke associaties er opkomen.

Hij start graag met een kort gesprek over de thema’s die in zijn werk aan bod komen. Meerdere thema's samenhangend met onze condition humaine dringen zich op: de confrontatie met het menselijk tekort, met leven en dood, afscheid nemen, identiteit, relaties, mentale gezondheid, de complexiteit van onze menselijke drijfveren en verlangens... Indien gewenst kan er gefocust worden op één centraal thema als rode draad. Als daar de ruimte voor is verwijst hij aanvullend graag naar andere dichters (bv. Menno Wigman, Leonard Nolens, Rutger Kopland, Ingmar Heytze, Hester Knibbe...) die hem enthousiast maken en die gelijkaardige thema's aanraken.

Gezien zijn achtergrond als beeldend kunstenaar gaat hij graag in op analogieën en verschillen tussen poëzie enerzijds en schilderkunst anderzijds. "Schilderkunst is stomme poëzie en poëzie is sprekende schilderkunst", aldus Eugenides. Zowel wat thema's betreft, het creatieve proces als achterliggende motieven en drijfveren zijn er in zijn beleving  heel wat parallellen tussen beide te trekken. Hij illustreert dat met concrete voorbeelden

Een andere invalshoek zijn de inspiratiebronnen: andere literatuur (romans en poëzie), beeldende kunst, film, het feit dat hij ooit filosofie studeerde, een periode part-time in de hulpverlening heeft gewerkt, de eigen rugzak met levenservaringen... Naast het vertellen daarover leest hij soms ook fragmenten uit zijn dagboeknotities die daarbij aansluiten. Literatuur in je leven binnenbrengen is ademen. Het is een manier om greep te krijgen op jezelf en de wereld om je heen, om in het geval van een gedicht met de juiste woorden de complexiteit te laten glanzen, de complexiteit van onze verlangens, gedachten, liefdes, levensverhalen.

Bij het voordragen van de gedichten vertelt hij over zijn visie op poëzie, het ontstaansproces, welke aanleiding of observatie mij tot schrijven bracht en hoe het schrijfproces zich dan verder ontwikkelt. Vaak is het startpunt een concrete herinnering, een zintuiglijke ervaring die is blijven hangen.

In poëzie heerst de vrijheid, is haast alles mogelijk maar tegelijkertijd is vakmanschap heel belangrijk. Wat maakt een gedicht goed? Indien wenselijk kan de dichter ook stilstaan bij een aantal vormelijke aspecten, vooral dan het belang van structuur, beeldspraak en muzikaliteit in een gedicht. Een gedicht is meer dan zijn duiding. Het is ook klank, sfeer, stemming, een berg schakeringen, beelden die blijven hangen. Hij laat zien hoe metaforen werken en niet werken in een gedicht, hoe je dingen kan verbinden die ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, maar precies daardoor ontstaat er een vonk, komt er een soort energie vrij, waar hijzelf alvast enthousiast van wordt. Doel is dat de toehoorder op een frisse manier leert kijken naar het huis met de vele kamers dat poëzie is.