“Ik heb net je boek gelezen en dat was de waanzin!”

Een dinsdagochtend op een middelbare school in Berchem. Leerlingen bevolken de speelplaats wanneer ik Will-Limba Moleka ontmoet terwijl hij de laatste voorbereidingen treft voor zijn tweede lezing die dag. Nog snel ordent hij de boeken die hij mee heeft en hij schuift een paar stoelen in een halve cirkel voordat de vierdejaars het lokaal binnen stromen. “Dit zijn de richtingen Taal & Communicatie en Bedrijf & Organisatie”, vertrouwt Chloé Bauwens me toe. Ze is leerkracht Nederlands en woont de lezing bij. “We willen de leerlingen aan het lezen krijgen. Elke manier om de deur op een kier te zetten, grijpen we aan.”

Will-Limba vult naadloos aan met zijn intro: “Zelf las ik tussen mijn 12 en 17 jaar ook geen boeken”, lacht hij. “Toen ik 17 was, kwam ik iemand tegen die met passie over boeken kon spreken. En kijk, dat doe ik nu zelf ook met mijn bedrijf Limba. Ik loop scholen af en motiveer jongeren om te lezen. Leesbevordering heet dat.” Op een scherm illustreert hij zijn betoog. “‘Limbaverse’ is het boek dat mijn leven veranderd heeft. Het is niet makkelijk om een boek uit te geven. De uitgeverij kwam naar me toe, maar toen moest ik het boek nog schrijven! Uiteindelijk had ik negen maanden nodig om tot dit verhaal te komen”, vertelt hij. “Het leek me fijn jongeren aan te zetten om te lezen en daarom wilde ik zeker een personage dat zich ertoe leende om geanimeerd te worden. Dus moesten er ook illustraties bij. Ter inspiratie begon ik na mijn werk intensief te lezen, te schrijven en te tekenen in mijn kantoortje in Bibliotheek Permeke in Antwerpen. Vormen zijn de bouwstenen van alles wat we zien en bepalen hoe we de wereld interpreteren. Je hebt vierkanten, driehoeken en cirkels, allemaal met hun karakteristieken. Rond is bijvoorbeeld vriendelijk (denk aan een Minion) en een driehoek agressief (Lamborghini). Die bouwstenen kunnen we toevoegen aan een karakter. Mijn opdracht voor jullie is deze: teken in kleine groepjes je eigen superheld of slechterik. Ter inspiratie heb ik een stapel boeken mee – of kijk online.”

Ondertussen zie ik iemand glimlachen in het deurgat. Chloé tikt me op de schouder: “Dat is collega Patrick Verheyen, die de lezing heeft aangevraagd.” Patrick vertelt me dat hij al zeker tien jaar auteurslezingen organiseert. “Zelf geef ik wiskunde, maar ik lees graag en dat plezier wil ik delen met mijn leerlingen. Ik zoek telkens een auteur die ook de moeilijke lezers in contact kan brengen met boeken, dus kies ik voor schrijvers wiens werk goed aansluit bij de leeftijdsgroep. Ik baseer me daarvoor op reviews. In dit geval waren de bibliotheekmedewerkers van Berchem en Wilrijk laaiend enthousiast. Achteraf kopen we dan meestal een aantal van de boeken van de auteur aan. Zo hebben we elk jaar toch een aantal leerlingen die een boek ter hand hebben genomen. Onlangs gebeurde zelfs het omgekeerde: ik kreeg van een derdejaars zélf een boek aangereikt om te lezen!”

De leerlingen hebben ondertussen in groep één of meerdere personages getekend. “Tijd voor stap twee”, zegt Will-Limba. “Wek nu je personage tot leven met tekst.” Will-Limba laveert weer tussen de groepjes door, net als bij het tekenen helpt hij waar hij kan. Na een tijdje kijkt hij op de klok en zegt: “Om af te sluiten mag ieder groepje zijn verhaal vooraan pitchen.”

Ik ben getuige van trotse tieners die hun creaties tonen en hoor de meest fantasierijke verhalen. “Ondertussen ging de bel”, sluit Will-Limba de lezing af. “Hopelijk hebben jullie nu een idee van hoe je een verhaal kunt vertellen, want er zijn nog zoveel verhalen te maken vanuit jullie eigen achtergrond of cultuur!”

Drie jongens treuzelen om het lokaal te verlaten. Ze zijn duidelijk uit op een gesprekje met de auteur. “Ik heb net je boek gelezen en dat was de waanzin!”, hoor ik de grootste van de drie enthousiast zeggen.

Verslag door Bob Van Mol.